از همان ابتدا وقتی که خواستم برای سربازی رفتنم اقدام کنم، شانس و اقبال لبخند ملیحانه ای به من زد! از ناپدید شدن مدارکم در اداره پست گرفته تا اشتباهی ارسال شدن برگه سفیدم. اقبال آخر هم که محل خدمت آموزشی ام بود، چند کیلومتر مانده تا مرز آذربایجان! با تمام این وجود، دل را به دریا سپردم و خودم را برای رفتن آماده کردم. تا این لحظه حدودا 20 روزی از خدمتم می گذرد و الآن هم مشغولم تا چند روز مرخصی ام را بگذرانم و دوباره به آن حال و هوای جدید برگردم!

شاید نوشتن تجربیاتی که در طول این مدت کوتاه کسب کردم خیلی خیلی وقت گیر باشد و نتوان آن را در حد یکی دو پست گنجاند اما سعی خواهم کرد تا آنچه که برای دیگران مفید هستند را به صورت تجربه شخصی خودم منعکس کنم تا شاید بعد ها به درد کسی بخورد. چیزی که این وسط اهمیت دارد این است که با وجود سختی های این دوره، تمام ساعات آن به خاطره هایی شیرین تبدیل خواهند شد که تکرار دوباره آن غیر ممکن است. جایی که من هستم، سرارسر کوه است.هرچند که آفتاب سوزانی دارد و شب هایش شدیدا سرد است اما همین که همه دور هم هستند و کسی نسبت به دیگری ارجهیت ندارد، باعث دلگرمی است! آن جا ما تنها نیستیم، دوستان نزدیک تر از جانی هم داریم که همیشه و همه جا ما را همراهی می کنند، مانند مارها و عقرب ها! همه چیز هم مهیاست. به موقع به ما نهار و شام می دهند، به وقت می خوابیم و بیدار می شویم، لباس های اختصاصی داریم، به زور هم که شده ورزش می کنیم و کلی مورد مفید دیگر! چند کیلومتر آنطرف تر هم دشمن هست! خوب فکر کنید، قرار گرفتن این همه موضوع در کنار هم چقدر می‌تواند جالب باشد؟!

برای شخصی مثل من که صبح تا شب کارش را پشت کامپیوتر انجام می داد، روزهای اول شدیدا عذاب آور بود! اما رفته رفته از شدت عذاب آن کاسته شد و امیدوارم با گذشت زمان لذت بخش تر شود! به هر حال، اتفاقات این چند روزه بسیار زیاد است. میان دوره که برگشتم سعی می کنم توضیحات بیشتری بدهم. از همه دوستانی که با وجود مشغله شخصی لطف خود را نسبت به وبلاگینا دریغ ننمودند هم تشکر ویژه ای دارم. شاید من چند کیلومتر تا دشمن فاصله داشته باشم، اما امیدوارم شما هر جایی که هستید، شاد و پیروز باشید.